تلویزیون آزاد

هنوز تصویری که از خودم در آینه میبینم کودک است ؛ هنوز خودم را کودکی میبینم که در کوچکترین زمان تنهاییش دوست دارد دست در دماغش کند ، اینجایی که ایستاده ام همه چیز مضحک است همه چیز بازی کودکانه است و من بازیگر این کودکانه ام که در کرته برداری ای داستان "آلیس در سرزمین عجایب" چیره دستی خاصی دارد ؛ خاص ، آره - من خاصم ، من از بزرگسالانی هستم که هنوز دچار خاص و خواص کودکی اند ، هنوز پشت گوش می اندازم ، هنوز می نویسم و میخوانم تا فقط کاشف باشم ، و هنوز چاقو برای انگشتان دستم خطر بزرگی محسوب میشود و هیچ چیز آنقدر که باید جدی نیست من نمی خواهم آنچیزی که مقدر شده باشم و افسوس آنچیزی که مقدر است بهترین راهی است که میتوانم بروم ، در خود و بی خود گم شده ام و سخت پای میفشارم برای حضور در این ورطه معلق بی سبب . افسوس

پ.ن:

1. خنفری یه عربه گنده ی بوگندویه پاسداره که قبلا" بعنوان راننده مینی بوس در سپاه خدمت میکرده و حالا بنا به مصلحت نظام و جهت بهره بردن از فرهنگ والای رانندگان مینی بوس توی معاونت تربیت و آموزش مشغول به فعالیتهای بشدت فرهنگی است.

2. امشب سعی میکنم پیزیمو هم بیارم و بشینم قالب جدید وبلاگ رو جمع و جور بکنم .

چاق شده ام ، زیاد می خوابم و بی دلیل میخورم . هنوز زنده ام و فقط زنده چون گیاهی که روییده در صحرایی و خوب میداند روزی خواهد خشکید ، آنروز که آبی نباشد و خاکش سست شود و طوفانی آرامشش را بی آلاید.

عکس نمیگیرم ، طراحی کم و بیش انجام میدهم و اصلا" نمیخوانم ؛ از همه بدتر نمی نویسم . اینها نشانه مرگ است .